We vergelijken vijf Martin D18's. Bouwjaar van 1937 tot 2025. Kijk en luister hier naar deze zeldzame en bijzondere gitaren! Geschiedenis van de D18 Stijl 18Al decennia voordat de wereld kennis maakte met de dreadnought introduceerde Martin hun nummer-systeem om de materialen en mate van decoratie aan te geven. De '18-stijl' is vernoemd naar het prijskaartje van die instrumenten: 18 dollar. Daarnaast had de 18-stijl oorspronkelijk geen mahonie, maar palissander achterkant en zijkanten. Dit veranderde in 1917. Stijl 18 ging over op mahonie, en de 28-stijl kreeg palissander. Ontstaan van de dreadnoughtZoals veel ontwikkelingen in de gitaargeschiedenis, is de dreadnought ook het resultaat van de zoektocht naar meer volume. Deze instrumenten waren ontworpen om meer projectie en bas te produceren. De allereerste akoestische gitaren met een dreadnought formaat waren geen Martin gitaren, maar ze werden wel door Martin geproduceerd. Hoe dat kan? Martin produceerde vanaf 1916 deze gitaren voor de Oliver Ditson Company. Bijvoorbeeld het '111-model' die hier is afgebeeld. Het 111-model heeft een mahonie klankkast, een 12-fret hals en een gesleufde kop. De D18 van MartinIn 1931 begon Martin met het produceren van de dreadnought onder hun eigen naam. Net als de Ditson modellen had deze dreadnought een 12-fret hals. In 1934 introduceerde Martin de 14-fret versie van de D18, die de moderne standaard werd. Naast de nieuwe hals, kreeg de klankkast zijn kenmerkende rechte schouders en ook de kop zoals we hem nu kennen. Met zijn mahoniehouten constructie werd de D18 gepositioneerd als een betaalbaarder alternatief voor de topklasse D28, wat hem vooral populair maakte tijdens de Grote Depressie. De droge, pittige toon en het lichte gewicht van de gitaar trokken muzikanten aan die op zoek waren naar helderheid en projectie zonder al te veel versieringen. In de loop der jaren werd de D18 een favoriet onder singer-songwriters en flatpickers vanwege zijn gebalanceerde geluid en midrange. Dit past namelijk goed tussen basinstrumenten en de hogere tonen van instrumenten zoals mandolines. Een van de zeldzaamste versies is de D18 uit 1937 met een 'shaded top'; een met sunburst afgewerkt bovenblad. Er zijn er maar een paar van gemaakt, waardoor het vandaag de dag een gewild verzamelobject is. 1850s Begin van Martin 'nummer-stijl' systeem Stijl 18 heeft oorspronkelijk een palissander klankkast. 1917 Van palissander naar mahonie Stijl 18 krijgt mahonie achter- en zijkanten. 1931 Martin neemt de productie van de dreadnought over. 1934 Introductie van de 14-fret dreadnought. 1937 De Shaded Top Martin maakt een beperkte hoeveelheid D18's met een 'shaded top' sunburst finish. Specs Evolutie Bracing Vóór 1939 had de gitaar naar forward-shifted X-bracing, wat een grotere beweging van het bovenblad mogelijk maakte en resulteerde in een warme, open toon met een sterke basrespons. In 1939 verplaatste Martin de bracing iets naar achteren, rear-shifted, waardoor het geluid strakker werd en de D18 meer focus kreeg in het middengebied. Een andere grote verandering vond plaats in 1944 toen Martin de scalloped bracing verving met non-scalloped bracing om de productie-efficiëntie te verhogen. Terwijl scalloped bracing zorgde voor een meer resonant en dynamisch geluid, gaf de non-scalloped bracing de gitaar een strakkere, meer gearticuleerde toon die effectiever door een mix heen kon snijden. Pre-1939 Forward-Shifted Bracing Meer basrespons, open resonantie, en warme lage tonen. Post-1939 Rear-Shifted Bracing Strakker laag en sterkere middenfrequenties. Pre-1944 Scalloped Bracing Meer resonantie, 'scooped' middentonen, rijke lage en hoge tonen. Post-1944 Non-Scalloped Bracing Meer gericht op het middenbereik, strakker en duidelijker, waardoor hij beter door een mix snijdt in band settings. 1944-1949 Tapered Bracing De overgang naar non-scalloped bracing ging geleidelijk vanaf 1944 tot 1949. HalsVoor 1944 gebruikte de D18 een stalen T-bar voor de versteviging van de hals, wat zorgde voor een uitstekende sustain en structurele stijfheid. Vanwege metaaltekorten in oorlogstijd verving Martin de stalen staaf echter kortstondig door een lichtere ebbenhouten staaf in 1944, wat de gitaar een houterigere, warmere toon gaf, maar ten koste ging van de stabiliteit van de hals. In 1946 schakelde Martin weer over op een stalen T-bar. Het halsprofiel veranderde ook door de jaren heen, van een stevige V-vorm in de jaren 1930 tot een zachtere V of afgerond profiel in de jaren 1940 en 1950. Tegen de jaren 1960 koos Martin voor een slankere C-vormige hals voor een betere bespeelbaarheid, om tegemoet te komen aan de voorkeuren van moderne spelers. Mystery TopsEen van de meer intrigerende eigenaardigheden in de geschiedenis van de D18 zijn de zogenaamde “Mystery Tops” uit de jaren 1950. Terwijl Sitka sparren het standaard bovenbladhout was, hebben sommige D18's uit die tijd bovenbladen met nerfpatronen die niet overeenkomen met de typische Sitka kenmerken. Deze variaties suggereren dat Martin een mix van Sitka, Adirondack en zelfs Engelmann sparrenhout heeft gebruikt. Dit komt mogelijk door materiaaltekorten of restanten uit voorgaande decennia. Omdat deze gitaren unieke visuele en tonale kenmerken hebben, zijn ze erg gewild bij verzamelaars. 1930s V-vormige Hals De V-vormige hals is dikker en voller dan zijn opvolgers. 1940/50s Soft V-vormige Hals Het Soft V, of ronder, profiel is iets smaller. Pre-1944 Stalen T-Bar Goede sustain, heldere toon, en stabiel maar geen truss rodd. 1944 Stemmechanieken Door metaal tekorten worden celluloid stemmechanieken gebruikt. Ebben Rod Lichtere, warmere, houtachtigere toon, maar minder structurele ondersteuning. Post-1946 Stalen T-bar Steviger, gebruikelijk in de post-war modellen. Vanaf 1960 C-Vorm hals Slankere halzen met meer C-vorm. Ontworpen voor makkelijkere bespeelbaarheid. Bekijk onze vintage Martin D18 vergelijkingsvideo hier. Mét demo's van een van de beste akoestische gitaristen van Nederland: Bertolf!